Vertaald door Simply ReleaseS Topper JR Jansen
Mercy Pointe Opvangcentrum voor kinderen
Downloaded from: Subscene Resync: MMR
Niet rennen.
Beste Mr en Mrs Andrews. Mr en Mrs Baldwin.
Beste luitenant en Mrs Franks. Beste Mr en Mrs Peterson.
Beste Mr en Mrs Lupo.
Ik ben zeker dat u nog nooit zo'n brief gehad hebt,
en ik ben ook zeker dat u verrast zult zijn...
van de omstandigheden waaronder ik hem schrijf
Mijn naam is Alex Chivescu, en ik ben een tweedejaars,
bijna een derdejaars aan de Eagle Creek High School in Rochester Hills.
Zes jaar geleden
Mijn ouders verhuisden naar Michigan om hier te kunnen studeren.
Ze zijn gescheiden toen ik twee was en sindsdien heb ik niets meer van mijn vader gehoord.
Mijn moeder is een zorgzaam en liefhebbende persoon...
die mijn liefde voor studeren inspireerde.
Hierop staat dat je een dokter bent. - Nu ja, zoiets.
Dit is meer dan een stukje papier, Alex.
Hiervoor ben ik naar dit land gekomen. Hiervoor heb ik zo hard gestudeerd.
Onderwijs is als een magische sleutel waarmee je elke deur kan openen.
Daarmee, is alles mogelijk.
Kan ik ooit ook naar een school als deze gaan?
Natuurlijk.
Jouw opleiding gaat nog beter zijn dan de mijne.
Jij zult naar een grote universiteit gaan, zoals Harvard.
Is Harvard de beste? - De allerbeste.
Dan ga ik daar naar school. - Je zult hard moeten werken.
Dat zal ik doen, ik beloof het. Je zult wel zien.
Je maakt me zo trots.
Zo trots.
Perfect. Wat denk jij ervan? - Ik denk dat ik er ook één wil.
Dan kun je er nu al vast aan beginnen.
Jij doet je huiswerk terwijl ik iets te eten klaarmaak.
Heb je honger? - Ja, ik rammel.
Goed.
Mijn leraar zei me dat u me wou zien, Mrs Thomas?
Ja, Alex, je kent de vriendin van je moeder, Miss Carson?
Hallo, Miss Carson. - Hallo, Alex. Ga zitten.
Alex, het spijt me dat ik diegene ben die je dit moet vertellen.
Je moeder heeft een auto-ongeval gehad.
Ze ligt in het ziekenhuis.
Maar ze heeft goede doktors en het komt vast wel goed met haar.
Mag ik haar zien?
Mag ik naar binnen gaan? - Nog niet, liefje.
Over een paar dagen gaat ze naar een ander kamer en dan kun je met haar praten, oké?
Komt het goed met haar? - Ja, hoor.
Kom op, ga liggen.
Weet je, Alex, we kunnen je mam gaan bezoeken wanneer je maar wilt...
wanneer ze uit de intensive care komt. Wil je dat?
Oké. Slaap wel. Ik zie je morgen.
Miss Carson? - Ja?
Mag het licht aanblijven, alstublieft? - Natuurlijk, liefje.
Alles komt goed, Alex. Je zult het zien.
Ik heb boodschappen gedaan, soep en stoofschotels gemaakt.
Je zult een tijd niet hoeven te koken. - Bedankt, Ellen, je bent zo behulpzaam geweest.
Zeker met Alex. - Hier, ga zitten.
Wil je dat ik vanavond bij jou en Alex blijf?
Nee, we redden ons wel. - Weet je het zeker?
Ja, hoor.
Wees een goede jongen en zorg voor je moeder.
Zal ik doen.
Voordat ik ga, zet ik nog thee voor je. Wil je me helpen, Alex?
Tuurlijk.
Mijn moeder hield een ernstig hoofdletsel...
over aan het auto-ongeval en kreeg bipolaire stoornis.
Door haar medicijnen kon ze werken en was alles vrijwel normaal.
Maar de medicatie had ernstige bijwerkingen.
Ze kon er niet meer helder door denken. - Mam, ik ben thuis.
Ze haatte dat en gebruikte ze niet meer. - Mam?
Daarna ging het van kwaad naar erger, kon niet meer werken,
en werd nalatig en grof. - Mam, ik heb mijn rapport gekregen.
Gaat het met je?
Ik heb hoofdpijn, Alex, laat me met rust.
Ik leg het hier neer dan kun je het later ondertekenen.
Ga zitten, Alex.
Je moeder ligt weer in het ziekenhuis. - Wat?
Wat is er gebeurd? - Ze had enkel een kleine terugval,
maar de dokters verzorgen haar heel goed en ze zal zo snel mogelijk weer thuis zijn.
Dit is Mrs. Edenger.
Hallo, Alex, aangenaam. - Aangenaam.
Ik ben van de kinderbescherming. Weet je wat dat is?
Wij zoeken goede mensen om voor kinderen te zorgen als hun ouders dat niet meer kunnen.
Dus, zolang je moeder in het ziekenhuis is,
ga jij bij een familie in de buurt wonen.
Waarom kan ik niet bij Miss Carson gaan wonen?
Zij is niet in staat om tijdens je moeders' ziekenhuisverblijf voor je te zorgen.
Zie je, dit is niet zo erg. - Laat me, alstublieft, niet hier blijven.
Het is maar voor een paar weken totdat je moeder beter is, oké?
Alstublieft, dwing me niet. - Alex, je moet nu een grote jongen zijn.
Ga hier maar zitten.
Ik moet me je pleegmoeder gaan praten.
Misschien kun je je koffer uitpakken.
Ergens volgende week kom ik langs om te kijken hoe het met je gaat, oké?
Het komt goed, Alex.
Toen mijn moeder van me weggenomen werd, voelde ik me alleen, achtergelaten,
en ik was bang dat ik haar nooit meer zou zien.
Ik zal die eerste keer in een vreemd huis met mensen die ik niet kende, nooit vergeten.
Dagen voelden aan als weken,
een maand zonder mijn moeder was net een mensenleven.
Mam.
Ga alsjeblieft niet meer bij me weg, mam.
Ik zal het proberen. Ik zal mijn best doen, oké?
Er waren momenten, als mijn moeder terugkwam van het ziekenhuis,
dat ik dacht dat ik mijn leven terughad.
Maar dat duurde nooit lang. - Mam, kom op, het is Kerstmis.
Mam, kom op. Mam.
Mam?
Kun je me alleen laten, alsjeblieft? - Maar het is Kerstmis, mam.
Ik heb een cadeautje voor je. Ik heb het zelf gemaakt.
Alsjeblieft, nu niet.
Mijn moeder worstelde constant met de symptomen van haar aandoening...
en de ernstige bijwerkingen van de medicijnen die ze moest nemen.
Zelfs toen ik thuis was met mijn moeder voelde het vaak aan alsof ze er niet was.
Mam.
Zie je niet dat ik werk aan het zoeken ben? - Ik heb lunchgeld nodig.
Je lunch is toch gratis?
Je hebt dat papier niet ingevuld dat ik mee uit school gebracht had.
Totdat je dat gedaan hebt, moet ik mijn eten betalen.
Ik doe het later wel. - En mijn eten vandaag dan?
Zo. Meer kan ik niet doen.
Ik heb geen werk, ik heb geen geld.
Er was nooit genoeg geld.
En ik maakte me altijd zorgen dat we wel genoeg te eten hadden...
of dat mijn moeder de huur wel kon betalen.
Het was niet makkelijk, maar ik leerde voor mezelf te zorgen.
Doe deze deur open. Hoor je me?
Is dit de dank die ik krijg om voor je te zorgen,
je eten te geven, mijn leven aan je te wijden?
Ik betaal de huur hier. Doe die deur onmiddellijk open.
Ik trap ze in, Alex. Als je die deur nu niet open maakt, zwaait er wat.
Wat gebeurt er daar binnen? - Wat?
Luister, dame, hoeveel keer moet ik hierheen komen?
Als je niet wat minder lawaai maakt, zal ik de politie moeten bellen.
Dit hoef je niet te doen. Laat me terug naar mijn flat gaan.
Ik zal kalmeren. Het is in orde, oké?
Laat me gewoon... Alsjeblieft?
Ik wil niet gaan. Dit kan ik niet doen. Ik red me wel.
Daar is mijn zoon. Niet voor zijn ogen.
Mijn moeder werd vaak van me weggenomen.
Soms voor weken aan een stuk.
Soms een paar maanden.
Ze werd weer opgenomen in een ziekenhuis en kreeg ze medicatie...
en dan eindigde ik weer bij vreemden.
Na een tijdje werd ze weer stabiel en mocht ze weer voor me zorgen,
maar het voelde altijd hachelijk aan.
Ik leefde in angst omdat ik wist dat een leven met mijn moeder niet kon blijven duren.
Na een tijdje nam ze haar medicijnen niet meer in en viel alles weer in duigen.
Ik had met haar te doen omdat ze niet voor zichzelf kon zorgen.
Laat staan om voor mij te zorgen.
Op mijn 16de verliet ik mijn pleeggezin en ging terug bij mijn moeder wonen.
Gelukkig voor mij lag onze flat in de buurt van de Eagle Creek High School.
Eén van de beste scholen in de staat.
Het was niet makkelijk om daar te beginnen nadat het semester al begonnen was.
Je dossier is zeker indrukwekkend, Alex. Eén punt onder de perfecte score op je ACT.
In overweging nemend het aantal scholen waar je op gezeten hebt,
is je GPA zeer opmerkelijk.
Ja, ik ben vaak verhuisd.
Als je dit volhoudt ben je goed op weg om aan een topschool te kunnen studeren.
Enig idee waar je naartoe wilt gaan? - Harvard.
Dat is een hoog doel. Maar één dat je volgens mij wel kan bereiken.
Je zult goede cijfers moeten blijven halen. - Zal ik doen.
Ik heb een belofte gedaan.
Goed dan. Ik zal mijn best doen om je te helpen die belofte te houden.
Dat moet veel beter
Dit is een goed begin.
Uitmuntend werk, Alex.
Jij moet opschieten. - Hij heeft een A.
Oké, mensen, luister.
Het project voor dit semester is een opstel van 50 pagina's...
over een onderdeel van de overheid dat u zelf kiest.
Geen paniek.
Jullie mogen in groepen werken van ten meeste drie mensen.
Hé, nieuwe.
Goed werk in Rowe's les.
Die geeft nooit een A. - Ja, dat is zijn stokpaardje.
Een A staat voor perfectie en ik heb nog nooit een perfect opstel gezien.
Ik ben Lucy, dit is Danny.
We vroegen ons af of je met ons aan dat project wil werken?
Echt? - Ja, Danny haalt niets dan C's,
dus hij zal een grote hulp zijn. - Moet jij net zeggen, Picasso.
Zij denkt aan niets anders dan kunst en poëzie. Maatschappijleer is niets voor haar.
Je kan zien waar je aan begint. Geen van ons beiden heeft hersenen zoals jij.
Geen probleem. Wanneer wil je beginnen?
Wil je naar mij toekomen op zaterdag om tien uur?
Tien uur? Je weet toch dat ik op zaterdag uitslaap tot 's middags.
Goed, elf uur dan. Alex? - Klinkt goed.
Oké, maar het eerste uur lig ik dan wel in een coma.
Je ligt altijd in een coma.
Eagle Creek High werd alles voor mij. Ik deed niets dan studeren...
en vond mededogen en steun bij mijn nieuwe vrienden.
Als het thuis een chaos werd, was de school mijn toevluchtsoord.
Mam? Wat doe je nu?
Ik ben die medicijnen zat. De bijwerkingen maken me nog zieker.
Ik kan me niet concentreren. Ik heb verschrikkelijke hoofdpijn.
Ik kan niet nadenken. - Hou op. Alsjeblieft.
Mam. - Het doet pijn.
Maar je weet wat er gebeurt als je ze niet meer inneemt.
Het kan me niet meer schelen.
Gelukkig ben jij er, Alex. Misschien krijgen we hier zelfs een goed punt voor.
We gaan een A krijgen. - Je klinkt heel zelfverzekerd.
We moeten wel.
Om kans te maken op Harvard moet ik een 4.0 gemiddelde halen.
Harvard?
Juist, ja. En ik word de korte stop van de Detroit Tigers.
Dus je denkt dat ik me iets inbeeld?
Ja. - Ik niet.
Ik ben er voor 1.000% van overtuigd dat je het kan.
Mam? Ik ben thuis.
Mam, er is niets te eten.
Ik moet ervandoor. Mijn moeder en ik gaan naar een kunstvoorstelling.
Kijk eens. Gestoorde dame op negen uur.
Wat doe je hier? Je hoort thuis te zijn.
Ik heb overal naar je gezocht. Waarom moet ik je komen zoeken?
Ik moest helemaal hierheen komen. Waarom? - Kalmeer.
Je zegt me niet welke lessen je volgt of wat je na school doet. Niets.
Mam, doe me dit alsjeblieft niet aan. - Zeg me niet wat ik kan doen. Ik ben je moeder.
Je dient me te respecteren. - Pardon, Mrs Nistor?
Heeft u een bezoekerspas? - Wat? Nee.
Het spijt me. Dat is het schoolbeleid. Wilt u met me meekomen?
Wilt u meekomen?
Alex, wacht. - Laat me met rust.
Alex, wil je alsjeblieft met me praten? - Er valt nergens over te praten.
Mijn moeder is getikt, oké?
Wat is er mis met haar? - Ze is ziek en ze kan er niets aan doen.
We kunnen ons geen verzekering veroorloven dus kan ze geen goede behandeling krijgen.
Als er een crisis is, nemen ze haar op en als ze terug is, kan ze het niet aan.
Als je wist hoe ze was voordat ze ziek werd...
Ze heeft een doctoraat.
Ze vindt het zo erg dat haar hersenen niet meer kunnen functioneren zoals vroeger.
Dat is vast heel moeilijk voor haar, en voor jou ook.
Ik denk dat ik weet wat je doormaakt. - Dat betwijfel ik.
Mijn vader is een herstellende alcohollist.
Voordat hij nuchter werd, was hij compleet onvoorspelbaar.
Sorry, Lucy, dat wist ik niet. - Geen probleem. Hij maakt het goed.
Hij wordt behandeld en hij doet het goed. Hij is weer mijn vader.
Wat ga je doen aan je moeder? - Geen idee.
Ik wil haar redden, maar ik weet niet hoe.
Klinkt nogal dom, hè? - Nee, het klinkt moedig.
Wat is er gebeurd?
Het spijt me, Alex, je moeder kon de huur niet betalen. Ze zetten jullie eruit.
Waar is ze? - In het ziekenhuis.
Heeft ze weer haar medicijnen niet ingenomen?
Ik heb haar nog gezegd dat ze die moet blijven innemen maar ze wil niet luisteren.
Ik heb een pleeggezin voor je gevonden. - Geweldig, mijn vierde.
Hopelijk is je moeder over een paar weken beter.
Wat is het punt? Ze zal stoppen met haar medicatie, doordraaien...
en belandt weer in het ziekenhuis. - Ik begrijp het. Het eerste dat...
Nee, dat doe je niet. - Jawel.
Ik heb iets geregeld om die spullen op te slaan, oké?
Neem de dingen die je nodig hebt mee en ik breng je naar je pleeggezin.
Ze namen constant mijn moeder van me af.
En terwijl mijn sociaal werkster hielp om me te voeden,
te kleden en onderdak te verschaffen,
begon de cyclus van instabiliteit zijn tol te eisen.
Zes jaar lang zat ik bij verschillende pleeggezinnen,
mijn moeder lag verschillende keren in het ziekenhuis.
Ik bleef mezelf voorhouden dat ze op een dag beter zou worden.
Dat ze weer als van ouds was en zo zou blijven.
Maar uiteindelijk moest ik de realiteit onder ogen zien.
Dat stond gewoon niet te gebeuren.
Als er iets ging veranderen, dan was het aan mij om dat te doen.
Ik kan het gewoon niet meer aan.
De depressie, de tirades, de constante onzekerheid.
Niemand zou zo moeten leven.
Wat is het dat je vraagt, Alex?
Ik vraag om mijn moeder haar ouderlijke rechten te ontzeggen.
Daar heb ik nu het recht toe. Ik ben 16.
Snap je wel goed wat dat inhoudt?
Dat houdt in dat ik niet bang meer hoef te zijn dat ze zichzelf iets aandoet.
Of mij.
Dat wil niet zeggen dat ik niet van haar houd.
Laten we beginnen.
Alex, deze advocaten vertegenwoordigen je moeder.
Het Hof staat niet toe dat ze aanwezig is tijdens je getuigenis...
zodat jij vrijuit en eerlijk kan spreken.
Begrijp je dat?
Goed dan, laten we beginnen.
Alex, leg uit aan rechter Brady waarom...
je wilt dat je moeder haar rechten verliest.
Alstublieft, geloof me, Edelachtbare.
Dit was de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten maken.
Ik hou van mijn moeder.
Ze was mijn voorbeeld toen ik klein was.
Mijn nieuwsgierigheid en leergierigheid heb ik van haar meegekregen.
Maar ze is nu een heel ander persoon...
en als ik terug onder haar voogdij geplaatst wordt, gaat het circus maar door.
Het circus? - De gekte.
Uit onze flat gezet worden.
Niet genoeg eten hebben.
Dat de buren de politie moeten bellen omdat ze staat te schreeuwen.
Het ene na het andere pleeggezin verslijten. - Snap je wat dit betekent, wettelijk?
Ja, mevrouw.
Het wil zeggen, dat volgens de wet,
ik geen moeder meer heb.
Alex, hoe kun je dit doen?
Het spijt me, mam.
Je moeders getuigenis heeft haar zaak geen goed gedaan.
De rechter heeft haar ontzet uit haar ouderlijke rechten.
Je hebt gewonnen.
Nee, hoor.
Niemand heeft gewonnen.
Je bent 16, Alex.
Een permanent pleeggezin vinden voor een adolescent... Het spijt me.
Je zult hier moeten gaan wonen. - En de school dan?
Je kunt op Eagle Creek blijven.
Het weeshuis heeft een chauffeur die je zal brengen...
en het schooldistrict zal hen daarvoor vergoeden.
Dus dan is het nu officieel. - Wat?
Ik heb geen familie meer.
Oké, hier heb je wat informatie.
Zolang je je aan de regels houdt, zul je je wel redden.
Regels?
Niet vechten, geen luide muziek, lichten uit om tien uur.
Maar ik blijf meestal later op om te studeren.
Je zult je huiswerk af moeten hebben om tien uur.
Ik heb vijf of zes uur huiswerk per avond.
We kunnen misschien wel een uitzondering maken.
Ja, meneer.
Hier staat dat we geen bankrekening mogen hebben.
Dat klopt.
Maar ik heb de mijne nodig om wat ik verdien...
in de boekenwinkel veilig weg te kunnen zetten.
Nee, je mag niet werken, jongen.
Ik heb nooit in een instelling zoals deze gezeten.
Dit is anders voor mij, maar misschien ben ik anders...
dan de kinderen waar jij meestal mee om moet gaan.
Ik werk hard en ben heel gemotiveerd. Ik spaar om naar de universiteit te gaan.
Wil je niet, dat als we hier buiten komen, iets goeds gaan doen?
Dat is wat ik probeer te doen.
Oké, maar dat wil niet zeggen dat je mag komen en gaan wanneer jij wilt.
Nog één ding. Heb je een mobiel? - Ja, meneer.
Oké, geef hier. Dat mag je niet houden.
Maar dan verlies ik contact met mijn vrienden.
Het is voor de veiligheid.
Mobiel, alsjeblieft.
Ik ben Alex Chivescu. - Wat is dat voor een naam?
Roemeens. Maar ik ben hier geboren dus ben ik een Amerikaan.
Ja, ik ben ook hier geboren. Maar toch noemen ze me nog een Mexicaan.
Stap in, Alex.
Hoe weet je mijn naam? - Ik heb veel over je gehoord.
Oh, ja? - Laten we zeggen...
dat je niet echt beantwoord aan het profiel hier. Snap je me?
Het is een lange rit naar Eagle Creek.
Waarom kom je niet hier voorin bij mij zitten?
Doe je riem om, vriend.
Ik ben Henry.
Mag ik hier uitstappen? - We zijn nog niet bij je school.
Geeft niet. Hier is het goed.
Je vrienden weten niet waar je woont, of wel soms?
Nee.
Oké, ik kom je straks hier wel weer ophalen, dan.
Dat zou geweldig zijn. Kun je hier zijn om vijf uur?
Tuurlijk, afspraak om vijf uur. - Bedankt, Henry.
Kijk eens, we hebben een A. Dat is een hoofdletter A.
Dankzij Alex. Dit moeten we vieren. Willen jullie bij mij pizza komen eten?
Ik kan niet. Ik heb iets te doen.
Ik zie jullie later wel. - Tot later, gast.
Mijn eerste A.
Ik hou van die gast. - Oh, mijn God.
Hé, Henry, bedankt dat je me bent komen ophalen.
Het is zo stom. Ik haat deze zooi.
Wie maalt er nu om x-en en y-en? Wat voor nut heeft het?
Eens je het snapt, is het niet zo moeilijk.
Ik zal het toch nooit snappen.
Heb je die allemaal gewonnen? - Ja.
Waar heb je die voor gekregen? - De Nationale verdiensten beurs.
En wat is dat?
Dat betekent dat ik een beurs krijg van 2.500 dollar als ik naar de universiteit ga.
2.500 dollar?
En wat als je niet gaat? Mag je dat geld dan houden?
Nee, maar ik ga beslist naar de universiteit.
Kinderen zoals ons gaan niet naar de universiteit.
Ik wel.
Een hele tijd geleden heeft mijn moeder me gezegd...
dat een opleiding net als een sleutel is die elke deur kan openen.
Ben je soms een bolleboos?
Ja, ik denk het wel.
Ik kan je helpen.
Ik geef bijles op school om wat bij te verdienen. Voor jou doe ik het gratis.
En waarom zou je dat doen?
Zodat ik je niet in elkaar sla?
Ik plaag je maar wat, man? Ik kon zien dat je bang werd.
Ik kan het me niet veroorloven dat ze denken dat ik een makkelijk doelwit ben.
Wil je die vergelijking bekijken? - Niet echt.
Waar ben je begonnen? Het staat hier, nietwaar?
Kijk eens wat ik vandaag tegenkwam.
"A Tale of Two Cities." Ken je die nog?
Dat las je vroeger altijd aan me voor.
'Het waren de beste tijden. Het waren de slechtste tijden.
Het was de tijd van wijsheid. Het was de tijd van domheid.
Het was het tijdperk van geloof...'
Ik zit al in het systeem sinds mijn vijfde. En jij?
Vanaf mijn tiende. - Nieuweling.
En, hoe zit het met je ouders?
Pa weg, mam getikt. - Net als ik, man.
We konden broers geweest zijn.
Is je pa er ook niet meer? - Echt niet.
Ik weet niet eens wie mijn vader is.
En, waarom is je moeder getikt?
Ze gebruikt crack. Gebruikt jouw moeder ook drugs?
Nee. - Wat is er zo grappig?
Het is gewoon dat je moeder door de drugs gek is geworden, juist?
Mijn moeder wordt gek als ze niet gebruikt. - Ik snap het niet.
Ze is ziek. Ze heeft medicatie nodig maar ze wil die niet innemen.
Dat is balen.
Oké, bal 8 in de hoek. - Oké, de druk stijgt.
Wat ben ik goed. Wie krijgt er nu les, professor? Nog een potje.
Vechten. - Pak hem.
Ja. - Je hebt hem.
Doe het. - Vechten.
Kom op, man, je ligt boven op hem. - Vechten.
Kom op. - Carlos, wat doe je nu, man?
Laat hem los. - Wat gebeurt er hier?
Zo is het genoeg. Sta op.
Zo is het genoeg. Achteruit.
Je kent de regels. Carlos, ik heb je hiervoor gewaarschuwd.
Maar hij probeerde... - Nee, geen excuses.
Allebei naar mijn kantoor.
Nu.
Carlos, wat is er aan de hand?
Ik moet eruit. Ze sturen me ergens heen met meer toezicht. Waarschijnlijk een gesloten instelling.
Nee, dat kunnen ze niet doen. - Het is mijn derde gevecht.
Die lul Feldman wilde niet eens mijn verhaal aanhoren.
Hij geeft enkel om de regels. Dus heb ik hem gezegd wat hij daarmee kon doen.
Ik zal je missen, man. - Ik zal jou ook missen.
Je algebra lessen zal ik niet missen. - Hou vol. Je kunt het best.
Ja, zal wel. - Ik meen het.
Geef het niet op. - En jij ook niet
Harvard? Dat wordt gaaf.
Hé man, kijk eens. Ik mocht mijn vaders auto lenen.
Stap in dan geven we je een lift. - Hoeft niet. Ik word opgehaald.
Je vrienden? - Ja.
Het spijt me, Alex.
Is er iets mis?
Is er iets met mijn moeder? - Je moeder maakt het goed.
Maar ik ben bang dat we slecht nieuws hebben.
Wegens bezuinigingen kan het schooldistrict je vervoer volgend jaar niet meer betalen.
En ik heb met de directeur van Mercy Point gesproken...
en spijtig genoeg kunnen zij die kosten ook niet betalen.
Wat wil dat zeggen? Op welke school kan ik dan mijn laatste jaar voltooien?
Je zult naar een school moeten gaan die dichter bij het weeshuis ligt.
Nee. Mijn begeleiders, leraars en vrienden zijn allemaal hier.
Alex, het spijt me... - Begrijp je het dan niet?
Deze school is het enige thuis dat ik ooit gehad heb...
en nu wordt me dat ook afgepakt? Het is niet eerlijk.
Het spijt me, Alex. Ik heb het geprobeerd. Echt waar.
Blijkbaar is er een regel die zegt dat ik je niet mag vervoeren tijdens mijn werkuren.
Dat is niet eerlijk, Henry.
Als ik van school verander raak ik misschien niet in Harvard.
Die school was alles voor mij. - Ik weet hoe je je moet voelen.
Nee, dat weet je niet. Je hebt geen idee hoe het voelt.
Ik heb zo hard en zo lang gewerkt en nu ga je me dit afpakken...
Let op je woorden. Misschien ben ik niet naar de universiteit gegaan.
Ik heb zelfs mijn middelbaar niet eens afgemaakt,
maar ik weet maar al te goed hoe het voelt om teleurgesteld te worden.
En ik weet hoe het voelt, Alex, dat ze iets van me afpakken.
Het spijt me. Henry, ik wou me niet op jou afreageren.
Toch wel.
Jij hebt misschien veel boekenkennis...
maar je hebt geen mensenkennis. - Dat is alles wat ik heb.
Luister, dat is niet waar.
Dat is niet waar. Jij hebt vrienden. Je hebt mensen die om je geven.
Ik stel misschien niet veel voor, maar je hebt mij ook.
Kom op. We gaan hier weg.
Ik weet gewoon niet wat te doen, Henry.
Ze pakken me mijn school af.
Luister, je hebt een goed stel hersenen.
Gebruik die dan.
Je kunt vast wel een plan bedenken.
Gebruik die slimheid van je voor iets meer dan...
enkel te proberen om mensen op een afstand te houden.
Denk, man.
Je hebt gelijk.
De sociale dienst zal me nooit helpen. - Misschien niet.
Kom op, we gaan terug. - Waarom zo'n haast.
Moet ik soms rijden, Henry? Kom op. Wegwezen.
Hé, niet rennen.
Dit is Mrs Edenger van de kinderbescherming. Spreek alstublieft een bericht in.
Mrs. Edenger, met Alex.
Ik wilde u laten weten dat ik het zat ben om te wachten totdat u een gezin voor me vindt
Ik vind er zelf wel één.
Pleeggezinnen in het Eagle Creek schooldistrict
Ik ben zeker dat u nog nooit zo'n brief gehad hebt,
en ik ben ook zeker dat u verrast zult zijn van de omstandigheden waaronder ik...
Mijn moeder is een zorgzaam en liefhebbend persoon...
die mijn liefde voor het leren inspireerde... Ik begrijp dat het een grote emotionele...
en financiële last is om een 17- jarige op te vangen...
allemaal A's. Lessen voor intelligente kinderen en een grote wil...
Mijn grootste droom is om toegelaten te worden tot Harvard.
U heeft geen verdere verplichtingen tegenover mij nadat ik volgend jaar...
afgestudeerd ben van de middelbare school.
gefaald om te reageren op mijn dringende...
momenteel sta ik onder voogdij van de staat...
Mijn sociaal werkster heeft ervoor gezorgd dat ik eten, kleren en onderdak heb.
Maar ze snapt niet hoe graag ik mijn laatste jaar op dezelfde school wil blijven...
waar de begeleiders me zullen helpen om aanvragen te versturen naar universiteiten.
Waar de leraars me zullen helpen om aanbevelingsbrieven te schrijven...
en me zullen adviseren...
en waar mijn vrienden zullen zijn om me te steunen.
Ik ben een goed kind in een slechte situatie.
Ik heb een thuis nodig.
Bedankt, Alex Chivescu.
Heeft er al iemand teruggeschreven?
Ja, allemaal negatief.
Er is iets dat ik je wil zeggen, man.
Ik heb mijn ouders gevraagd of je bij ons kon komen wonen maar ze zeiden nee.
Het is niets persoonlijk. Het is gewoon omdat ze allebei lange werkdagen hebben.
Het is goed. Ik begrijp het. - Sorry.
Nergens voor nodig. - Ik heb het ook aan mijn ouders gevraagd.
Ze hebben het zelfs overwogen, maar...
Het betekent veel voor me dat jullie het gevraagd hebben.
Bedankt.
Ik heb een brief voor je, vriend.
Beste Alex, mijn vrouw en ik raakten heel ontroerd door je brief.
We willen je graag ontmoeten om te bespreken of je bij ons kan komen wonen.
Ja.
Ik heb wat chocoladekoekjes voor je gemaakt. Hopelijk vind je ze lekker.
Dank u wel, Mrs Franks, ze zien er lekker uit.
Paul, onze zoon, is er gek op.
Hij zit op Camp Lesjune voor zijn basistraining.
Dat heeft hij van mij. Ik ben een luitenant in het Amerikaanse leger.
We leven buiten de basis.
Ons huis is bescheiden, maar nu dat Paul weg is, hebben we een extra kamer.
Heb je veel antwoorden gehad op je brief?
Nee, meneer, alleen u en Mrs Franks.
En jij mag Julia en Richard zeggen. En durf hem geen meneer te noemen.
We mogen dan in het leger zijn maar ons huis is geen kazerne.
Ik ben zeker dat u meer wilt weten over mij.
Ooit drugs gebruikt? - Nee, meneer.
Alcohol? - Nee.
Strafblad? - Nee.
Meer hoeven we niet te weten. - Bedoel je dat dat alles was?
Geen verdere vragen, er niet meer over nadenken?
Paul was eerst ook een pleegkind en we hebben hem nadien geadopteerd.
We hebben geen problemen om je op te vangen, Alex.
Dank u wel, Mr Franks, Mrs Franks.
Ik bedoel, Richard en Julia.
Een beetje sneller.
Dit wordt het soort thuis dat ik nooit gehad heb.
Na alles wat ik doorgemaakt heb, voelt het alsof ik eindelijk kan ontspannen.
Dat is goed.
Wat als het te goed is om waar te zijn. - Overdenk dit niet, Einstein.
Sta jezelf eens toe om één keer gelukkig te zijn.
Je verdient het.
Mr Feldman zei me dat jullie hier waren. Is alles goed?
We kwamen langs omdat we je dit persoonlijk wilden vertellen.
Ik word overgeplaatst naar een basis in New York. We vertrekken over twee maanden.
Maar we willen dat je met ons meekomt. - Zou je me mee willen nemen?
Natuurlijk. Je kunt, zo lang als je dat nodig hebt, bij ons wonen.
Ik weet niet wat te zeggen. - Zeg 'ja'.
Ik ben echt dankbaar...
maar verhuizen is niet wat ik wou. Dat was de reden waarom ik die brief schreef.
Ik wil... Ik moet hier blijven en afstuderen van Eagle Creek,
en ik kan mijn moeder niet achterlaten. Hier weet ik tenminste dat ze dichtbij is.
We begrijpen het.
Is er een ander gezin waar je bij kunt gaan wonen?
Natuurlijk.
Het spijt me zo, Alex.
We wilden echt dat dit zou goed komen.
Veel geluk, jongen.
Rekeningen, rekening en rekening, alsjeblieft.
Kent één van jullie twee iemand die Alex Chivescu heet?
Nee. - Wie is dat?
Geen idee. Laten we eens zien wie dat is.
Hij zit op Eagle Creek High en hij woont in een weeshuis.
Hoe triest.
Hij zoekt een pleeggezin om bij te wonen tijdens zijn laatste jaar.
Daarna gaat hij naar de universiteit. Zijn vader is niet meer in beeld...
en zijn moeder heeft psychische problemen en is de voogdij over hem kwijtgeraakt?
We moeten hem ontmoeten, mam.
Jen. - Mam.
Dit is geen zwerfhond of -kat of een gewond vogeltje...
Of schildpad.
Inderdaad. Dat je naar huis kunt brengen om uit te laten.
We kennen dat joch niet eens. Het is vast oplichterij.
Pa, kun je je voorstellen hoeveel moed het heeft gekost om die brief te schrijven?
Hij wendt zich tot vreemden omdat hij niemand anders heeft.
Je kent hem niet eens, Jen.
Ik weet dat hij zich bang en wanhopig moet voelen.
Ik heb jullie. Hij heeft niemand.
We moeten hem helpen.
Een vreemde bij ons binnenhalen is een serieuze zaak.
We moeten eerst meer over hem te weten komen en daarna kunnen we het erover hebben.
Ik ga kijken of hij op Facebook is en hem toevoegen als vriend.
Onze dochter heeft een heel groot hart. - En ik weet van wie ze dat heeft.
Maar, Suzanne, dit moet een goed doordachte discussie zijn.
Er staat te veel op het spel voor ons gezin en voor hem.
Weet ik wel. - Hij is op Facebook.
Laat eens zien.
Hij is een nerd maar op een goede manier, maar een echte bolleboos.
Hij ziet er vriendelijk uit, mam. - Dat is zo, Jim.
En, wanneer kunnen we hem ontmoeten? - Wacht even, jullie twee, kom op.
Pa, in de herfst ga ik naar de universiteit.
Jij en mam zullen hier helemaal alleen zijn.
De leegte zal heel hard voor je zijn. - Of bevrijdend.
Geen luide muziek meer, geen giechelende meisjes meer die komen overnachten.
Heel grappig.
We kunnen wel eens met hem gaan praten, Jim.
Ja, dat kunnen we wel doen.
Maar meer beloof ik niet. - Oké.
Bedankt.
Nooit gedacht dat ik zo nerveus zou zijn. - Ik ook niet.
Mr en Mrs Bante?
Ja.
Alex, leuk je te ontmoeten. - Ook leuk u te ontmoeten.
Wil je gaan zitten? - ja.
Vergeet je koffie niet.
Alex, we hebben je schoolbegeleider gesproken...
en je bent duidelijk een uitmuntend student en dat is geweldig.
Maar Suzanne en ik willen wat meer over jou weten.
Natuurlijk, meneer. Kijk.
Dit zijn een paar van mijn prijzen en mijn rapport van de middelbare school.
En dit zijn aanbevelingsbrieven van mijn leraars en sociaal werkster.
Alex, dit is geen sollicitatiegesprek.
Als we dit doen, vragen we je niet om maar één jaar of zo bij ons te wonen.
We nodigen je uit in ons huis.
Om permanent deel uit te maken van ons gezin.
Permanent?
Inderdaad. - Ja.
Dus daar zul je over moeten nadenken.
En wij ook.
Ja.
Ja, Mr Bante.
Dank u, meneer. Hartelijk bedankt.
Dan kan ik klaar zijn. Oké, tot ziens.
Alex, ben je bijna klaar? De auto staat aan de voorkant.
Alles is ingepakt. - Waar zijn de rest van je spullen?
Je zei toch dat je een hoop spullen had? - Dit is alles. Alles wat ik bezit.
Geweldig, we helpen je wel.
Dat neem ik wel over, Alex. We zien je in de auto.
Ik weet niet wat te zeggen, Henry. Zonder jou had ik het niet gered.
Niet nodig. Dit is geen afscheid. - Kom je me nog bezoeken?
Natuurlijk. Ik moet je nog steeds wat rijlessen geven.
Je moet nog veel oefenen om goed te kunnen parkeren.
Weet ik.
Zie zo.
Hé, Alex, leuk om je eindelijk te ontmoeten.
Ik ben Jen. - Ook leuk om jou te ontmoeten, Jen.
Kom mee. Ik toon je je kamer. Eigenlijk is het mijn oude kamer.
Ik wil je kamer niet afpakken. - Geeft niet. Ik heb nu de kleine gastkamer.
Binnen een paar weken ga ik naar de universiteit dus ik zal niet veel thuis zijn.
En jij moet op mijn ouders letten. Zorg ervoor dat ze geen wilde feestjes geven.
Twee jaar geleden stelden ze Lupus bij me vast.
Dat komt af en toe terug.
De vorige lente had ik een hele erge aanval.
Ik had pijn in mijn borst en kon niet ademen...
en viel neer in de badkamer.
Je was vast bang. - Doodsbang was ik.
Gelukkig vonden mijn ouders me onmiddellijk...
en ik moest naar het ziekenhuis gaan voor een hele hoop onderzoeken...
en mijn ma en pa zijn altijd bij me gebleven.
Ik kan me niet inbeelden hoe het voor jou is geweest.
Dat je ouders er niet zijn. - Zo was het nu eenmaal.
Ik herinner me mijn vader niet, maar mijn moeder was ongelooflijk.
Voordat ze ziek werd, stond ze er alleen voor.
Ze moest een kind opvoeden en kon toch nog haar doctoraat halen.
Nu weten we van wie je je hersenen hebt geërfd.
Ja.
Niet mogelijk. - Wat?
Als het op muziek aankomt, zijn we zeker bij de geboorte gescheiden.
Ik wou dat ik niet zo snel naar de universiteit hoefde te gaan.
Jij gaat een gave kleine broer worden.
Als je maar niet verwaand gaat doen.
Afgesproken, zo lang als jij maar niet bazig gaat doen.
Welkom bij de familie.
Dus maak je maar geen zorgen om mij,
want ik heb een heel leuk pleeggezin gevonden...
en ze hebben een dochter die nu al op een zus lijkt.
Ik werk nog steeds hard om in Harvard toegelaten te worden.
Mijn begeleider denkt dat het me zal lukken.
Weet je nog dat ik je dat beloofd had? Die belofte ga ik houden.
Ik mis je, mam. Liefs, Alex.
Daar is hij. - Goedemorgen, Alex.
Morgen. - Zijn eieren en toast oké?
Bedankt, Mrs Bante.
Alex, je hoeft ons niet Mr en Mrs Bante te noemen.
Hoe wil je dan dat ik jullie noem? - Misschien Jim en Suzanne?
Waar jij je maar goed bij voelt. - Ja.
Ik voel me goed met Mr en Mrs Bante.
Ga zitten, Alex.
We hebben nog niet de kans gehad om over je klusjes te praten.
Klusjes? - Ja, iedereen doet hier zijn deel.
Dus, wanneer Jen vertrekt voor school, neem jij haar klusjes over.
Wat voor klusjes?
Vandaag komen ze bijvoorbeeld het vuilnis ophalen.
Dus, wanneer je weggaat, zet je de bakken buiten.
Als je terugkomt uit school, zet je ze terug in de garage.
Over de rest hebben we het nog. Ik moet ervandoor.
Tot later, schat. - Tot later.
Ik zie jullie vanavond.
Roerei? - Ja, graag.
Goed.
Ik kan het niet aan. Het is te veel.
En nog een hoop klusjes ook?
En Mrs Bante kwam mijn kamer binnen en wou dat ik met haar zou praten.
Stel je voor, zeg.
Vergeet niet in je achteruitkijkspiegels te kijken.
Ze wil dat ik praat over mijn gevoelens.
En, wat is dan het probleem? - Weet ik veel. Het zijn niet mijn ouders.
Ik wou dat ze ophielden met te doen alsof ze dat wel zijn.
Waarom? - Omdat ik dat niet nodig heb.
Heb je het niet nodig, of weet je niet hoe daar mee om te gaan?
Ik wou dat ze enkel wilden dat ik huur betaalde en me verder met rust lieten.
Echt, Alex? Ik bedoel, is dat wat je echt wilt.
Hé Alex, hoe was het op school? - Goed.
Iets interessants geleerd vandaag? - Niet echt.
Mag ik een appel?
Alex, dit is je thuis. Je hoeft het niet te vragen.
Toen Jen laatste jaars was wou ze enkel haar vriendinnen uitnodigen...
Mrs Bante, ik heb een hoop huiswerk te doen.
Ja, natuurlijk, doe maar.
Binnen.
Hé, Alex, ik wou je enkel slaapwel wensen.
Slaap wel, Mrs Bante.
Alex, ik wil dat je weet dat je nu deel uitmaakt van ons gezin...
en in een gezin kunnen we met elkaar praten.
Dus, als er iets is wat je wilt zeggen... - Ik heb niets te zeggen, Mrs Bante.
Goed.
Maar als je ooit wel wilt praten, dan staan Jim en ik klaar om te luisteren.
Oké, slaap wel.
Slaap wel.
Het is een wonder dat hij nog zo'n goed joch is.
Hij weet niet hoe hij de meest elementaire dingen moet doen...
en er is zeker nog werk aan zijn sociale vaardigheden.
Volgens mij is zijn jeugd een pak moeilijker geweest dan we gedacht hadden.
Tegen jou praat hij ten minste nog, Jim. Tegen mij zegt hij amper iets.
Vat het niet persoonlijk op, schat.
Het gaat niet over mijn gevoelens, maar over die van hem.
Ik kan me enkel inbeelden hoe het voor hem moet zijn.
Ik wou enkel dat hij zich bij ons veilig genoeg voelde...
om tegen ons te zeggen wat hij doormaakt.
Suzanne, hij kent ons amper en hij vertrouwt ons niet, nog niet.
Wat als hij dat nooit kan? - Dat hangt van hem af.
Of hij laat ons door zijn verdediging, of niet.
Er moet iets zijn dat we kunnen doen om hem te helpen.
Het enige dat we kunnen doen is hem behandelen voor wat hij is,
een lid van dit gezin.
Jim, zijn we gek omdat we dit gedaan hebben?
Waarschijnlijk, maar hoe het ook afloopt...
ik ga er geen spijt van krijgen dat we het geprobeerd hebben. En jij?
Nee. - Goed.
Bel ons zodra je daar bent, oké? - Zal ik doen, mam.
En ik weet dat je het druk zult hebben, maar houd alsjeblieft contact.
Ga.
Hou een oogje op hen. Zorg dat ze niet in te veel problemen komen.
Het komt wel goed. Ze zijn niet de gaafste ouders ter wereld...
maar ze zullen er wel voor je zijn. Net zoals ze er voor mij altijd waren.
Zul je altijd zien. Heb ik eindelijk een broer en nu moet ik ervandoor.
Zul je me missen?
Nee. - Heel grappig.
Tot met Kerstmis. - Tot dan.
Maar, Mr Bante, u hoeft me geen geld te geven om kerstcadeautjes te gaan kopen.
Ik wil geen liefdadigheid. - Hou op, Alex. Dat is dit niet.
Ga er niet van uit dat wat mensen voor je voelen, medelijden is.
Misschien is het zelfs iets anders.
Alex, kom hier.
Luister naar me. Ik wil dit duidelijk maken.
Je hebt het zwaar gehad. Het leven was niet eerlijk voor je.
Maar het was niet jouw fout.
Het is normaal dat je zelfmedelijden hebt.
Maar daar zul je nergens mee komen.
We hebben respect voor alles wat je bereikt hebt.
Maar we hebben nog meer respect voor wie je geworden bent.
Ik weet dat het moeilijk is geweest...
zonder je vader.
Misschien kan ik je daarbij helpen.
Wat zeg je ervan. Brengen we die boom naar binnen?
Hij is mooi, nietwaar?
Ken je deze kleine nog? - Ja.
Hé, Alex, kom binnen. De boom versieren is het leukste deel.
Kijk, dit is Jen's kerstversiering die ze in de tweede klas gemaakt heeft.
Moet je zien.
Is alles oké, Alex? - Ik heb mijn rapport gekregen.
Ik weet niet of jullie het willen zien, of niet.
Absoluut. - Ja, natuurlijk wel.
Moet je zien. Allemaal A's. - Alex, dat is geweldig.
We zijn zo trots op je. - Goed werk. Dit moeten we vieren.
Heeft u een extra kaart die ik kan hebben voor mijn moeder, Mrs Bante?
Ja, natuurlijk, Alex.
Alsjeblieft. - Bedankt.
Wil je me helpen met de boom? - Ja.
Alex, als je graag een cadeau voor je moeder wilt kopen...
dan kan ik met je gaan winkelen. Zoeken we iets moois uit.
Nee bedankt, Mrs Bante.
Als je haar wilt bezoeken, kan ik je er naartoe brengen.
Ik denk het niet.
Alex, het is vast moeilijk om Kerstmis zonder haar te vieren.
Nee, ik heb een hoop Kerstmissen zonder haar gevierd.
De studente is thuis.
Mam.
Welkom thuis, liefje. Heeft je vader je gezegd hoeveel we je gemist hebben?
Enkel de afgelopen 450 kilometer. - Goed. Laten we gaan uitpakken.
Er staat een hoop eten in de keuken.
Het is zo goed om terug thuis te zijn bij mijn ouders en mijn kleine broer.
De universiteit is geweldig, maat het eten is naadje.
Ik kan niet wachten op mams kerstdiner vanavond.
De kalkoen ruikt zo goed.
Geloof me, je zult een tweede portie willen.
Hoe komt het dat je het niet erg vindt om je ouders met mij te delen?
Dat neemt niets weg van hun gevoelens voor mij.
Ze hebben liefde te over. Zo zijn ze nu eenmaal.
Maar ze kennen me amper. Hoe kunnen ze dan van me houden?
Omdat ze dat doen.
Je bent die liefde waard, Alex. Dat weet je toch, nietwaar?
Ga je je moeder bezoeken met Kerst?
Nee.
Of haar tenminste bellen?
Praat je ooit wel eens met haar? - Ik schrijf haar.
Dat is goed.
Wat zijn dit? - Ik verstuur de brieven niet.
Waarom niet? - Je weet niet hoe kwaad ze was, Jen.
Zeker na dat ik haar voor het gerecht had gedaagd.
Ik heb haar in de steek gelaten. Net zoals ze bij mij deed...
alleen kon zij er niets aan doen. - Jij ook niet.
Ik denk dat ze me nooit zal vergeven. - Natuurlijk wel. Ze is je moeder.
Ze houdt, hoe dan ook, van je.
Kom mee. We gaan weg. - Waar heen?
We gaan je moeder het best kerstcadeau geven dat ze ooit gehad heeft.
Jen, dat kan ik niet. - Kom mee.
Kom mee. - Jen.
Nistor, flat 103.
Wacht, Jen. Wat als ze begint door te draaien?
Kom op, Alex. We zijn hier. Je kunt dit. - Nee, alsjeblieft, Jen. Ik kan het niet.
Ik ben nog niet klaar om haar te zien. Jen, alsjeblieft.
Het spijt me, Alex. Dat wist ik niet.
Wil je de brieven achterlaten? - Nee, hierheen komen was een vergissing.
Oké, laten we weggaan.
Zalig Kerstmis, iedereen. - Cadeautjes. Kom hier. Snel.
Welk is het mijne? - De Kerstman is dit jaar vrijgevig geweest.
Ik wil dat jullie beiden eerst deze openmaken.
Die is voor jou en... - Rustig aan.
Wat is het? - die is voor jou.
Mam. - Vind je het mooi?
Dit is geweldig. Ongelooflijk dat je al mijn oude T-shirts bewaard hebt.
Heb ik gedaan. Die is van je tennis club, je discussieclub,
van je verkiezing voor de studentenraad en een hoop muziekbands die ik niet ken.
Ik ook niet. - Dit moet ik op mijn bed leggen.
Ik ben blij dat je het leuk vindt. Zalige Kerst, liefje.
Bedankt. - En ik dan?
Ik heb het gemaakt. - Ja, zal wel, bedankt.
Hopelijk vind je het mooi. Beschouw het als een familie-erfstuk.
Iets wat je voor altijd kan houden als je wilt.
Het is geweldig.
De letters spellen Harvard.
Dank u. - Graag gedaan.
Jen, geef hem een momentje.
Dit is iets goeds. Hij zou blij moeten zijn. - Dat is hij volgens mij ook.
Toen hij opgroeide heeft hij vast nooit een echte Kerst gehad.
Het overdondert hem vast een beetje.
Ja.
Beste mam,
Ik heb gehoord dat je niet meer in het ziekenhuis ligt.
Ik hoop dat je je beter voelt.
Ook al heb ik je een hele tijd niet meer gezien,
wil ik dat je weet dat ik veel aan je denk en dat ik je mis.
Dit is mijn nummer voor het geval je me eens wilt opbellen.
Hopelijk heb je fijne feestendagen, ma. Liefs, Alex.
Mam?
Hoe gaat het met je?
Goed. Veel beter nu ik in mijn eigen flat ben.
Is het mooi?
Ja, het is heel mooi.
Misschien kun je me eens komen bezoeken.
Tuurlijk. - En, is het goed waar jij bent?
Ja. - Ja?
Behandelen ze je goed? - Heel goed.
Bedankt voor de kaart, die is mooi.
En het betekent zo veel voor mij.
Ik wou dat je hier was, mam, ik mis je.
Ik mis je.
Gelukkig Kerstfeest.
Het ziet er allemaal lekker uit. Alex, wij hebben een familietraditie.
Voordat we gaan eten, willen we allemaal zeggen waar we dankbaar voor zijn.
Als je daar zin in hebt, mag je meedoen.
Ik begin wel.
Ik ben dankbaar dat ik deze speciale dag van het jaar...
met jullie drieën kan doorbrengen.
Mijn beurt. Ik ben dankbaar voor mijn mooie gezin.
Vooral voor ons nieuwste lid, Alex.
Ik ben dankbaar voor mijn ouders...
die me door de moeilijke tijden heen helpen.
En voor mijn nieuwe iPad.
Ik ben dankbaar voor...
het hebben van een normale Kerst.
Oké, dat vind ik mooi. Laten we onze glazen heffen. Op een normale Kerst.
Op een normale Kerst. - Normale Kerst.
Oké, laten we eten. - Ik rammel.
Zoete aardappelen, mam? - Ja.
Alex, geef de broodjes eens door, alsjeblieft.
Maar Mr Bante, u hoefde geen pak voor me te kopen.
Alex, je gaat niet in je T-shirt en jeans naar je diploma-uitreiking.
En je toelatingsgesprekken voor de universiteit dan?
Het is te duur. - Laat mij daar maar over inzitten.
Wil je met ons naar het schoolbal gaan? - Maak je een grapje?
Nee, er zijn er een hoop die in groep gaan. Niet iedereen, maar...
Ja, kom op. Het wordt leuk.
Wat was het thema weer? - 'Het is een jungle daarbuiten.'
Ja, ik Tarzan, zij Jane, jij Cheetah.
Heel grappig. - Nee, serieus, wil je meegaan?
Is goed.
En, wat denk je over je toelatingsgesprek voor Harvard?
Dat komt eraan, nietwaar?
Over 31 uur en 14 minuten.
Geen nood. Het lukt je wel. Denk eraan, wees jezelf,
kijk hen in de ogen en geef een stevige handdruk, oké?
Pardon, die moet ik opnemen.
Alsjeblieft.
Mam, kalmeer.
Ik kan je niet verstaan, oké?
Oké, maak je maar geen zorgen. Ik zorg er wel voor.
Bedankt voor het komen. Ik wist niet wie ik anders moest bellen.
Geen probleem. Wat is er gebeurd? - Weet ik niet precies.
Ik dacht dat het goed met haar ging.
Nu wordt ze uit haar flat gezet en ligt ze weer in het ziekenhuis.
Dit is waarom ik altijd bang ben om haar weer in mijn leven toe te laten.
Weten de Bantes hiervan af? - Ik wou het ze niet vertellen.
Ik ben er zeker van dat ze zouden willen helpen.
Gaat het, Alex?
Ik had er voor haar moeten zijn. Voor haar moeten zorgen.
Je bent nog maar een kind. Je kon niet voor haar zorgen.
Je hebt hulp nodig. Vertel het aan de Bantes. Betrek hen erbij.
Nee, dit zijn hun zaken niet. - Jawel, omdat jij wel hun zaak bent.
Dat is het probleem, Henry. Ze willen te veel helpen.
Omdat ze om je geven.
Zo zijn moeders en vaders nu eenmaal.
Ik heb al een moeder.
Alex, het is niet de schuld van de Bantes dat je moeder niet voor je kon zorgen.
Hou op met hen de schuld te geven.
Iedereen heeft iemand nodig.
Hou op met te doen alsof jij anders bent.
Alex, waar heb je gezeten? We waren doodongerust?
Ben je oké? - Het is mijn moeder.
Ik heb jullie hulp nodig.
Het komt goed.
Ze ligt in kamer 304. We kunnen erheen wanneer we willen.
Wil je dat we met je meegaan?
Als jullie het niet erg vinden, dan ga ik liever alleen.
Natuurlijk, we wachten hier. Neem zo veel tijd als je wilt, oké?
Mam?
Het spijt me dat ik je nooit ben komen bezoeken.
Ik heb je geschreven.
Ik weet niet waarom ik zo nooit verstuurd heb, maar nu wil ik dat je ze hebt.
Het spijt me voor alles, mam.
Moeten we met hem gaan praten? - Nu niet.
Hij heeft tijd nodig om wat er daar gebeurd is te verwerken.
Zijn toelatingsgesprek voor Harvard is morgen.
Kom mee.
Binnen.
Ik heb wat warme chocomelk voor je. Ik heb er marshmallows ingedaan.
Jen heeft dat graag zo. Ik dacht dat jij dat ook wel graag zou willen.
Bedankt.
Alsjeblieft.
Heb je nog iets nodig, Alex. Om het even wat?
Nee.
Het spijt me, Mrs Bante.
Waarvoor dan wel?
U probeerde al die leuke dingen voor mij te doen en ik kon het niet aan.
Ik was het niet gewoon.
Dat weet ik.
Je dacht dat ik probeerde om je moeders plaats in te nemen.
U doet al de dingen die ik van haar nodig had.
Ik voelde me schuldig dat ik dacht dat u er beter in was dan zij.
Alex, je moeder kon je niet geven wat je nodig had.
Maar ik weet wel dat ze haar uiterste best heeft gedaan.
Hoe kunt u dat zo zeker weten?
Omdat ik weet hoeveel een moeder van een kind houdt.
Hoe hard we ze willen beschermen.
En als we dat niet kunnen is dat omdat het buiten onze wil om is.
Dat is het ergste gevoel dat er is.
Ik weet dat je moeder van je houdt, Alex. Ik weet het.
En ik ook.
Opstaan, vriend. Vandaag is de grote dag.
Suzanne heeft je pak gestreken, een das uitgekozen...
en we eten wentelteefjes als ontbijt.
Alex, waarom heb je je kleren niet aan?
Ja, je gesprek is om elf uur. Het is helemaal aan de andere kant van de stad.
Ik ga niet. - Wat?
Ik bedoel, wat is het punt? Ik heb mezelf maar wat voorgehouden.
Waarom zou Harvard iemand als ik aannemen?
Ik heb zeven pleeggezinnen gehad en het is nooit goed gekomen,
dus waarom zou dit anders zijn?
Dat zal ik je zeggen, Alex. Omdat jij een gave hebt.
Eén die je geërfd hebt van je moeder.
En zeker zij zou niet graag hebben dat je die gave zomaar vergooit.
Is er iets gebeurd in het ziekenhuis?
Als je erover praat kunnen we je misschien helpen.
Alsjeblieft.
Weet je wat me bang maakte toen ik tien was en ze voor het eerst in het ziekenhuis lag?
Haar handen.
Toen noemde ik ze alligator handen...
omdat ze ze opgerold tegen haar borst lagen, zoals dit.
Gisterenavond zag ik diezelfde handen weer.
Na al die jaren is er niets veranderd.
Ze zal nooit genezen en het zal altijd hetzelfde blijven.
Daar kun je niet aan toegeven.
Maar, wat als ik eindig als mijn moeder? - Alex, dat gaat niet gebeuren.
Ik wou enkel dat ze me zei dat ik het zou kunnen.
Ze weet dat je het kan.
En wij ook.
We hebben niet veel van je gevraagd. Maar we vragen het nu.
Ga naar boven, trek dat pak aan en we gaan naar je gesprek.
Een stevige handdruk, juist?
Inderdaad.
Hoe gaat het met u?
Kom alsjeblieft naar boven. We hebben veel te bespreken.
En, hoe ging het? - Ik heb mijn best gedaan.
Zo hoor ik het graag. Kom mee.
Jim, het is er.
Is het er? - Ja.
Voordat ik dit openmaak, wil ik eerst een paar dingen zeggen.
Ten eerste respecteer ik jullie allebei, Mr en Mrs Bante.
Meer dan al de andere mensen die ik ooit gekend heb.
Ten tweede, vroeger dacht ik dat dit alles betekende.
Ik hoop nog altijd dat ik toegelaten ben maar zo niet ga ik ergens anders heen...
omdat ik dat wat het meest belangrijke is al heb...
een familie.
Alex, maak het open.
Ik ben toegelaten. - Wat?
Ik ben toegelaten.
Hij gaat naar Harvard.
Ik moet Jen opbellen. En Lucy en Danny.
Vooruit dan.
Het is hem gelukt, Jim. - Nee, het is ons gelukt.
Zo is het goed. Dichter bij elkaar, jongens.
Oké, afgestudeerden van Eagle Creek, zeg, '2009'.
2009.
Dat is goed. Nog één. 2009.
Ongelooflijk. Ik ben zo terug.
Ongelooflijk dat jullie gekomen zijn. - Natuurlijk zijn we gekomen.
Dit feestje konden we niet missen.
Als je hulp nodig hebt met die universiteitsalgebra,
weet je wie je moet bellen. - Ja, hoe gaat het met je, Carlos?
Goed. Ik werk en ga naar de openbare universiteit.
Ja? - Ik leer lassen.
Je zou hem eens moeten zien met een lasapparaat.
Ik ben geweldig. - Ja, dat kan ik me voorstellen.
Excuseer me.
Ik ben zo trots op je.
Bedankt.
Bedankt om te komen, mam. - Dit wil ik voor geen geld missen.
Ik heb je brieven gelezen.
Het betekent veel voor me dat je ze geschreven hebt.
Het spijt me dat ik ze nooit verstuurd heb. - Nee, Alex, het spijt mij.
Het...
Het spijt me zo zeer dat je hebt moeten doormaken wat je hebt moeten doormaken.
Dat was niet jouw schuld, mam.
Bedankt daarvoor.
Ik heb iets voor je.
Deze mag je lenen totdat je er zelf één krijgt van Harvard.
En ik weet dat je dat zal lukken.
Ik wil alleen dat je weet...
dat wat ik ook word,
wat ik ook bereik, jou verdienste is.
Ik hou van je, mam. - Ik hou ook van jou.
Gefeliciteerd.
Alex Chivescu hield zijn belofte en studeert momenteel aan Harvard.
Hij hoopt af te studeren in 2013.
Vertaald door Simply Releases Topper JR Jansen
downloaded from: Subscene Resync: MMR